jej charakter długookresowy. Rada ustala corocznie założenia polityki pieniężnej i przedkłada je do wiadomości sejmowi równocześnie z przedłożeniem  przez rząd projektu ustawy budżetowej.

Rada polityki pieniężnej ustala stopy procentowe NBP, zasady stosowania i wysokość rezerw obowiązkowych, górne granice zobowiązań wynikających z zaciągania przez NBP pożyczek i kredytów zagranicznych, zatwierdza plan finansowy NBP i przyjmuje roczne sprawozdanie z jego działalności, ustala zasady przeprowadzania operacji otwartego rynku.

        Radę tworzy 10 członków powołanych w równej liczbie przez Prezydenta RP, Sejm i Senat z pośród specjalistów od spraw finansowych oraz prezes NBP, który jest jej przewodniczącym, kadencja rady jest 6 lat.

        Trzecim wyznacznikiem autonomii Banku Centralnego są rozwiązania odnoszące się do finansowania przez niego deficytu budżetowego państwa. Tego typu źródło finansowania przez rząd określonych zadań polityki gospodarczej jest z punktu widzenia jego krótkookresowych interesów korzystniejsze niż sięganie do mniej popularnego wzrostu obciążeń fiskalnych, a poza tym umożliwia szybszy i pewniejszy dostęp do środków pieniężnych. Finansowanie deficytu budżetowego nakręca inflację przed czym broni się bank centralny. Ustawowy zakaz udzielania rządowi kredytów na pokrycie deficytu jest zatem wyrazem ochrony niezależności banku centralnego. Konstytucja RP zakazuje finansowania deficytu budżetowego przez bank centralny oraz wprowadza pułap zadłużenia publicznego na 60% PKB

3.3. Instrumenty polityki pieniężnej Banku Centralnego

        3.3.1. Rezerwy obowiązkowe

     Polityka rezerw obowiązkowych. Rezerwy bankowe są to należności tworzone od określonych pozycji pasywów, które banki komercyjne muszą utrzymywać w Banku centralnym. Ustala się pewną stopę procentową od rezerwy na poziomie od 0-30%. Jeżeli Bank Centralny chce, aby banki komercyjne udzielały mniej kredytów podnosi stopę procentową rezerw obowiązkowych. W przeciwnym wypadku obniża ją.

        Rezerwy obowiązkowe posiadają podwójne zadanie:

·        są one instrumentem polityki pieniężnej banku centralnego, za pomocą którego steruje obiegiem pieniądza i udzielaniem kredytów przez banki komercyjne. Zmiana stóp rezerw obowiązkowych oddziałuje na ilość pieniądza pozostającego w dyspozycji banków i przez to na zakres swobody przy udzielaniu kredytów.

·        rezerwy obowiązkowe są dla banków komercyjnych specjalnym rodzajem ich rezerw płynności.

Banki mogą jednak tylko w ograniczonym zakresie dysponować tymi należnościami. Mianowicie mogą one w poszczególnych dniach przekraczać tzw. planową rezerwę, ale muszą w innych dniach miesiąca to przekroczenie wyrównać, tak aby przeciętna faktyczna rezerwa w ciągu miesiąca odpowiadała tej, która musi być utrzymana.

Rezerwy obowiązkowe pozwalają zatem na wzmacnianie płynności banków, ponieważ mogą być używane do wyrównywania spiętrzeń w obrocie płatniczym i w przypadku ostrych napięć płatniczych stoją do dyspozycji będących w potrzebie banków.

3.3.2. Polityka redyskontowa

        Bank centralny nie tylko ogranicza ilość środków finansowych, ale też jest skłonny w określonych warunkach zasilać je w dodatkowe środki. Operacje te określa się pojęciem operacji refinansowych, a mogą przybierać formę kredytu dyskontowego, redyskontowego, lombardowego, itd.

         Polityka redyskontowa – 3 elementy polityki redyskontowej

·        Określenia warunków jakim muszą odpowiadać weksle przyjmowane do dyskonta

·        Ustalenie dla każdego banku kontyngentu weksli, jaki jest skłonny zakupić Bank Centralny.

·        Ustalenie stopy redyskontowej.

Bank Centralny przyjmuje do redyskonta weksle handlowe, związane z