zajmują się zarówno budownictwem, jak i eksploatacją budynków na zasadzie najmu. Budowa przez nie domów opiera się na kapitale własnym oraz kredycie (do 70% kosztów budowy) z Krajowego Funduszu Mieszkaniowego. jest to kredyt preferencyjny, który podlega umorzeniu w wysokości 10% kosztów przedsięwzięcia po jego zakończeniu.

2.6.5. Spółdzielcze kasy oszczędnościowo – pożyczkowe

Ideą kas oszczędnościowo-kredytowych jest propagowanie oszczędności i gospodarności, samopomocy finansowej, umiejętności zarządzania finansami. Są to organizacje ludzi, a nie kapitału. Członkowie kas są ich jedynymi właścicielami, a jednocześnie klientami.

W Polsce spółdzielcze kasy oszczędnościowo kredytowe mogą działać jako kasy pracownicze bądź poza pracownicze. Pracownicze spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe tworzone są w oparciu o ustawę o związkach zawodowych i prowadzą wówczas działalność na terenie zakładu pracy, którego pracownicy są członkami kasy. Drugi typ kas tworzony jest w oparciu o ustawę o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych. Kasy te nie są bankami spółdzielczymi, choć są spółdzielniami. Ich członkami są osoby fizyczne połączone więzią o charakterze zawodowym lub organizacyjnym.

Kasy są instytucjami nie zarobkowymi. Osiągany niewielki zysk powiększa fundusz zasobowy. Ich główną zaletą jest możliwość oferowania wyższego niż w bankach oprocentowania oszczędności i niższego kredytów. Jest to możliwe ze względu na niewielkie koszty funkcjonowania tych instytucji i mniejszą marżę. Kasy nie muszą przede wszystkim odprowadzać rezerw obowiązkowych od przyjmowanych depozytów. Zatrudniają one znikomą liczbę pracowników etatowych powierzając część obsługi woluntariuszom. Kredyty udzielane przez kasy oszczędnościowo-kredytowe mogą być przeznaczone jedynie na cele konsumpcyjne. Jako bardziej bezpieczne od kredytów handlowych też przyczyniają się do obniżki kosztów działalności kas, gdyż pociągają za sobą niższe koszty związane z zabezpieczeniem przed ryzykiem kredytowym. Kasy mogą również na zlecenie swoich członków prowadzić rozliczenia finansowe. O atrakcyjności kas decyduje również prowadzenie działalności w miejscu pracy bądź zamieszkania, co ułatwia dostęp do nich.

2.7. Banki zagraniczne w Polsce

        2.7.1. Sieć banków zagranicznych i perspektywy jej rozwoju

Pierwsze banki zagraniczne pojawiły się w Polsce w 1990 r. Przyciąganie do polskiego systemu bankowego kapitału zagranicznego ma na celu wykorzystanie doświadczeń banków z wyżej rozwiniętych gospodarek rynkowych oraz wprowadzenia na rynek krajowy nowych technologii i produktów bankowych. Przyczynia się to do podnoszenia poziomu usług bankowych i zmniejszenia luki rozwojowej. Banki zagraniczne podejmując działalność na terenie Polski tworzą też bezpośrednie powiązania z międzynarodowym rynkiem pieniężnym i kapitałowym. Przyspiesza to procesy integracji z międzynarodowym systemem bankowym.

W Polsce w 1997 r. działało 28 banków w formie spółek akcyjnych prawa polskiego z większościowym udziałem kapitału zagranicznego, w 18 bankach kapitał zagraniczny miał pełną kontrolę. Oprócz tego działały 3 oddziały banków zagranicznych. W polskim systemie bankowym zaangażowane kapitałowo są 22 banki. Są to banki największe i najlepsze w skali światowej, tylko takim bowiem opłaca się rozwijać działalność międzynarodową. Przykładowo z 19 największych pod względem kapitału własnego umieszczonych w rankingu cztery działają w Polsce: Citicorp (jako Citibank), Deutsche Bank, Bank of America (jako Bank of America) i ABN-Amro. Natomiast brak jest w Polsce w ogóle banków japońskich. Na rynku Polskim są również cztery banki należące do grup finansowych wielkich koncernów przemysłowych (General Elektric, Opel, Ford, Lucky Goldstar). Trzy pierwsze działają w wąskim segmencie rynku jakim są kredyty samochodowe.

Ujmowany liczbowo udział banków zagranicznych w polskim sektorze bankowym nie jest duży. Udział banków zagranicznych w aktywach wynosił na koniec 1996 r. 13,8%. Ale łączne przychody banków z kapitałem zagranicznym stanowiły 23% przychodów